Μη Κερδοσκοπικοί Οργανισμοί

Η διεθνώς επικρατούσα τάση για στοχευμένη και συστηματική οριζόντια οπισθοχώρηση της κρατικής παρέμβασης, σε συνδυασμό με την ριζοσπατικοποιημένη πρακτική συγκεκριμένων ανεξάρτητων φορέων επί ευρύτερων προβλημάτων (πχ Green Peace, Διεθνής Αμνηστία, Γιατροί Χωρίς Σύνορα κλπ) γιγάντωσε έναν ολόκληρο κλάδο υπηρεσιών, ο οποίος σήμερα έχει αυτονομηθεί και καταλαμβάνει τη δική του ξεχωριστή θέση στην τυπική απεικόνιση της φυσιογνωμίας μιας Εθνικής Οικονομίας. Ένας ΜΚΟ, λειτουργεί πλέον με κριτήρια ιδιωτικού τομέα και παράγει συγκεκριμένο προϊόν, απολύτως εμπορεύσιμο και με δεδομένη ζήτηση.

Η κεφαλαιακή του τροφοδοσία, διενεργείται κατά βάση από τα πλεονάσματα των παράπλευρων βιομηχανικών και άλλων επιχειρηματικών παικτών, οι οποίοι είτε προωθούν τα επιχειρησιακά τους σχέδια με την παράλληλη υποστήριξη καλών εταιρικών πρακτικών και λοιπών κοινωφελών στόχων, είτε αποφασίζουν για φορολογικούς λόγους να διοχετεύσουν κεφάλαια σε ανθρωπιστικές και παρεμφερείς δραστηριότητες με «απ’ ευθείας ανάθεση» μη εμπιστευόμενοι την κυβερνητική εμπλοκή που επιφέρει η φορολογική αναδιανομή. Από την άλλη πλευρά, το κράτος, ωφελείται καθώς αποδεσμεύει πόρους για ειδικευμένο και στοχευμένο κοινωνικό έργο, αρκούμενο στον διαχειριστικό έλεγχο των παρόχων.

Ο πέμπτος πλέον τομέας της οικονομίας [μετά τον πρωτογενή (πρώτες ύλες και γεωργία), το δευτερογενή (βιομηχανία – μεταποίηση), τον τριτογενή (υπηρεσίες) και τον τεταρτογενή (τεχνολογίες – καινοτομία)], είναι ίσως το πλέον δυναμικό και αναπτυσσόμενο τμήμα στο οικονομικό οικοδόμημα, κατέχοντας επιπλέον τα ιδιαίτερα προνόμια της άμεσης κοινωνικής προβολής και σχετικά εύκολης καταξίωσης, σε σχέση με το αναλωθέν (ανθρώπινο) κεφάλαιο που απαιτείται.